Anların Tılsımı

GEPETTO

Fri, 01 Aug 2008 16:00:00 +0300

Ben, yazmadım. Evet, uzun bir süre oldu. Yazacak bir durumda değildim. Kafam çok dağınıktı ve kalbim epey saldırıya uğramıştı. Onarımla meşguldüm. Neden deme, nedenlerini sayarsam seninle de konuşmamam gerekir, insanlıktan her geçen gün daha da utanıyorum ben, tüm kendini bilmeyen korkaklardan ve kendini bilip de bunun gücünü kötüye kullananlardan... Kızgınım da aynı zamanda, üzerime görmeyerek ya da bilerek kendini yükleyenlerden... Bazıları normal olmadığımı düşünür, sorun değil... Dışına çıkabildiğim sürece bir şekilde hallediyorum, çünkü kendime mutluyum.

Bazı zamanlar zorlansam da, yine de hala deniyorum işte konuşmayı, denemek konusunda oldukça başarılı, yanılmak konusunda oldukça başarısızım. İzinlerim konusunda kendime çok zaman kızsam da, haklılıklarımda bazen kendimi takdir etmiyor da değilim. Bunu yazarken fark ettim ki, evrensel bir seçim yapmadığım için iki dünya arasında dolanıp duruyorum. Boğuntulu ve gri bir durum... Kimbilir, belki de çıkmak gerek... Kim bilir?

.. ( devamı )

a mi manera

Wed, 30 Jul 2008 19:55:00 +0300

Sonra gün geldi... Hafif bulutluydu ama gene de aydınlattı.

“Ama, çok incittiler beni gün...”

“Yukarı bak.”

“Bulutlar var, arkalarında belir belirsiz güneş duruyor, ay gitmemiş daha...”

“Daha yukarı bak.”

“Buradan görünmüyor.”

“O zaman yüksel.”

Yüksel, yüksel, yüksel! Yankı... Bulutların üzerinde çalan, tanıdık şarkı...

&.. ( devamı )

istersen uçabilirsin

Thu, 24 Jul 2008 02:03:00 +0300

Bilinene göre geçen geçer... saatler, günler, insanlar... beklesen de beklemesen de... ne olursa olsun... ne olmazsa olmasın... gerçek geçer mi?

Geride bırakılanlar... aşklar, korkular, baş çevirmeler, baş döndürmeler, sevinmeler, ağlamalar, beklemeler, gidişler, insan tozları, çiçek kokuları, her gün kocaman bir dünya...

Sesler... beyninin içindeki dev bir arşiv... kelimeler, melodiler, cümlecikler ve susuşlar dolanıp duran... gülmek istersen birini, ağlamak istersen başkasını seçebilirsin, seslere dönsen arşivden hangilerini çıkarmak isterdin? Oraya neler eklemek isterdin? Ne isterdin? Her anın geçmişe akışı...

Evin serin duvarlarına dokunuş... kesilen elektrikler... koru beni... tüm bu eşyaların, tüm bu kalabalıkların arasında bana sakin bir yer aç... şu anda beni görensin, şu anda senden başka kimsenin görmediğiyim, lütfen dışarıdaki tüm gürültülerden, kötü sözlerden koru beni, sessiz şefkatinle iy.. ( devamı )

Sen çok güzelsin

Wed, 23 Jul 2008 16:12:00 +0300

Köhne bir bar... Karşımda basit ve sinir hastası bir kadın, yanında bir adam. Ben. Yanımda bir adam. Onun adı: “Yanılgı.” Masada dönen IQ düşürücü, çukura çekici muhabbetler... Baş ağrısı kadın sonunda gitti. Kalanlar devam ediyor... Buz kestim. Hissetmiyorum. Hislerim, o masada öldü. Hepiniz saçmasınız, buna alet olmayacağım. “Karnım aç, bir şeyler yiyeceğim.”

“Peki, kalkalım.”

Bambi... Tek iç açıcı olan, beni tanıyan ve içten bir gülümsemeyle karşılayan garson. Bir yandan dürüm yerken diğer elim yanılgının omzunda, başını omzuma koyuyor, hangi seçenek, önyargılarının farkına varmaya başladı, ona bakmıyorum, artık içimden gelmiyor, olgunluğumun hatırına geçici süreliğine kurulu bir robot gibiyim, elim omzunda yanılgıyı okuyorum ama geç kalıyor, çünkü bilmeden her adımını beni iterek atıyor, ama tüm bu küçük sahtelik oyunları, tüm bu küçük hesaplar, hayatın minik katilleri...

elinde ne var sevgili kitlesel yalnızlık?

Tue, 22 Jul 2008 03:57:00 +0300

birkaç iskambil kağıdından çok daha fazla tanımlı bir şey olmalı hayat... tekrar soruyorum, elinde ne var?

öyle ya da böyle günler hep akar... arada dünyaya dalışlar... her dalışta ince ince sızılar... alışkanlık antrenmanları... bir yerlerde bir şeyleri hep beklemeler... REM’in kliplerindeki, "arayış ama oturup bekleyiş insanlarının" o soluk gözleri gibi... anlamak istemediklerim... insan yüreklerinin rengine bürünmüş kirli yağmur suları... ruhlara saplanan keskin tırnaklar... kocaman ellerde minik kalmış silgiler, ne yapacağını bilmeyen minik ellere tutuşturulmuş kocaman silgiler... kulaklarımı çınlatan kahrolma çığlıkları... gözlerde hep aynı acı... aynı hırs... aynı kötülük... aynı ıslaklık... aynı “anlamıyorum”lar... “birileri beni kurtarsın”lar... aynı mavi yuvarlağın içinde örtü altı, duman altı, binlerce yüz altı, bulanık, “sevgi verme”siz ve tam da bu yüzden “sevgi alma”sız hayatlar... bizlere olgunlaşmak zorunda kalan bir acıyla, çokça da şaşkınlıkla bakan çocuklar... “biz neden buradayız, neden bize gösteriyorsunuz bunları, ne yaptık?” kim gösteriyor, kime gösteriyor, ne gösteriyor ve tekrar kim gösteriyor,.. ( devamı )

Üzüm Asmaları

Wed, 28 May 2008 01:52:00 +0300


   Yolun doğruluğunun verdiği huzur duygusu... Ait olduğum yerdeyim. Ve bu yüzden olanlar ve olmaya başlayanlar... Vicdanım hep rahattı ve olanlar bana sadece haklılığımı gösteriyor, bunlar bana gösterildiği için hep şükrediyorum, sözlerim yerde kalmadı. Uykudan koptuğumu görünce telaşlananlar ve önüme atılanlar, satılık hayatlar... Beni kendi seçimlerinizle kaybettiniz, bense kendimi kendi seçimlerimle kazandım, gözleriniz beni artık ilgilendirmiyor. Geç kaldınız.
   .......................................................................................................................................................

   Kaldırımlarda yürüyen insanlar... Çoklar, çoğullar ve tek tüfekler... Gecenin yarısında bile dinmeyen korna sesleri... Biraz ötede, kendini gecenin kollarına bırakmış, sakince parıldayan gemileri kucaklayan deniz... Biri sarı biri beyaz sokak lambaları, denge... Ağa&cc.. ( devamı )

haja o que houver

Tue, 13 May 2008 03:35:00 +0300



   İnsan çok şeyi anlatmak ister anlatamaz, çok şeyi yazmak ister yazamaz, kalem senin elindeyse bile bir bakarsın kurşun başka şeyler yazmaya başlamış, el senindir ama klavyedeki tuşlara basan parmakların bir süre sonra alır başını başka yerlere gider, Teslim olmayı bile unutarak teslim olursun, Yazı alır başını gider, sen de peşinden hem gider hem de bakarsın...

   Mesele ortak anların çakışması sanırım, hani şu frekans dedikleri... Şikayet ediyoruz ama düzelmeyi, düzeltmeyi denemiyoruz, temeli bozuk çözümler ve kesici sonuçlar... Ben gülüyorum, güldüğüm zaman daha iyi oluyorum, her şey daha iyi oluyor, son iki aydır içinden çıkamadığım duraklamanın ne olduğunu anlamaya başladım şimdi, hatırlamanın ötesinde bir durumdu bu, elimde kendim vardım ama işe yaramıyordu, “yürü...”, “korkuyorum...”

   Benim için tuhaftı, korkmayalı öyle çok olmuştu ki kendimden... Nereden çıktı, nasıl çıktı? Çıkt.. ( devamı )

Havalanan bir kuyruk seremonisi

Tue, 06 May 2008 06:27:00 +0300

   Yine bir kabusla uyandım. Kardeşimin bir iş görüşmesi ile ilgiliydi, apar topar ona cep telefonundan uyarı mesajı gönderdim. Üç gündür her sabah beş buçukta, nefes nefese yataktan fırlar oldum. Bazı şeyleri simgesel görüyorum ama ana fikir pek değişmiyor, gerçekleşiyorlar...
   Pencereyi açtım, yüzüme çarpan soğuk hava, namazdan dönen yaşlı amcalar, gruplar halinde ağır ağır, yokuş yukarı çıkıyorlar, aklıma nedense “Bodur Minareden Öte” geliyor, sessiz kent, bu halini seviyorum ancak bu haldeyken kentin bana anlattıklarını duyabiliyorum... Yorgun kent, isyan kent, hasta kent, çığlıklar atıyor sessizce, daha kendimizi bile duyamıyorken onu hiç duymuyoruz, önümden sokak köpekleri geçiyor, “şşş!”, gülüyorum, gözleri birden canlanıyor, havalanan bir kuyruk seremonisi, gözlerim mutluluktan doluyor, mutlandıkça günlerdir canımı sıkan cevaplar akıyor, geçen gece konuştuklarımızı düşünüyorum, onu görmelerimden bahsettim, yağmuru izlerkenki halini... Sustu. Ben anlatmaya devam ettim, korkmuyordum artık hakkımda ne düşüneceğinden, içimde onunla ilgili ne varsa söyledim, bazen boğazıma yumruk gibi takılsa da oradan söktüm yine söyledim, görmelerimde söyledikleri yüzünden hala konuşmaya devam ettiğimi de... Neden silmediğini anlattı, aslında istediğim şeyleri anlattı ama içim gene de buruk kaldı, beklemek beni hep korkutmuştur, durmaktır beklemek, sektey.. ( devamı )

Camların ardından yağmuru izlemek istiyorum

Sun, 27 Apr 2008 05:19:00 +0300

   Huzurlu bir mekanda akşam vakti saf neşe toplaşması... Bizle beraber 13 gülümseyen kişi, ritm dersleri ve meditasyon... Kendinizi ve her şeyi affedin... Saf ruhunuz olun...

   Vakıftepe’de bir doğum günü toplaşması... Kalabalık... Bir sürü yabancı yüz, gülümsüyoruz, “Merhaba!” Gülümsüyorlar, gülümsemiş olmak için, bir kadeh kırmızı şarap, sonra bizim gibi sıkılmış bir sosyologla biraz muhabbet, kalkış...

   Life Roof’ta doğum gününün ikinci etabı... Çok kalabalık... Her yer yabancı yüz, gülümsemeler daha içerik, merhabalarsa yok. Bir kadeh kırmızı şarap daha, sahnede çalan gruba bakış, bana bakanlara bakış, mekana bakış, yanımdakilere bakış, uyuşmayan enerji, rahat bir yer olsa, biraz uzansam... Buldum, köşelerde minderler var, kalkıp oraya gidiyorum ve kendime iyi kötü bir yer hazırlayıp uykuya dalıyorum, bir süre sonra kulağımda çalan bangır bangır müzik ve gözüme batan neonlar uzaklaşıyor, içime dönüyorum, her şeyi affet, her ş.. ( devamı )

Gideceksen bekleme

Wed, 23 Apr 2008 01:34:00 +0300

   “Hoşgeldiniz, ben Doğu” dedi elimi sıkarken... Bir arkadaşımın çok tavsiye ettiği ve o akşam beni götürdüğü kendi halinde bir bardı. Biz mekanın bir erkek, iki kadın, neşeli üç kişisiydik. Karşımızda bir yerde de asık suratlı ve biraz sonra kalkacak iki adam vardı. Pazartesiydi ve bizim dışımızda, garsonlarla grupta çalanlardan başka da kimse yoktu. Sahneye uzun saçlarını minik hareketlerle dalgalandırarak rahat tavırlarla çıktı. Bazen şarkılar istedik, keyifle söyledi, bazen de kendi istediklerini söyledi arada masamızla esprili bir dille sohbet etmekten geri kalmadı, biz zaten rahattık, espriler birbiri ardına kahkahalarla patladı. Sahne arasında masamıza geldi oturdu, bizimle tanıştı, bir şeylerden bahsetti, biz bir şeylerden bahsettik, içindeki kaçma isteğinden söz etti sonra, “Nereye kaçacaksın?” dedim ona “ve daha önemlisi bunun için gerekçen ne?”, bir şeyler söyledi ama söylerken kendisi de kendi söylediklerinin sağlam gerekçeleri olmadığının farkına vardı. “Kaç yaşındasın?” diye sordum, “Otuz” dedi. Bense on yedi yaşında ergenlikte takılmış bir çocuğa bakar gibi baktım gözlerine, o an anladı kendi çıkmazını, zaten anlasın diyeydi, hiçbir şey söylemeden masadan kalktı, karşı tarafta pencere kenarında bir yere oturdu, sokağı izlemeye başladı ama aslında bir şey görecek durumda değildi. Huzursuzdu çünkü... O an onu ne Jim Morrison tarzı süzülmeleri ne de nereye koyacağını şaşırdığı uzun parmaklı elleri kurtaramazdı. Ara biti.. ( devamı )