Bilinene göre geçen geçer... saatler, günler, insanlar... beklesen de beklemesen de... ne olursa olsun... ne olmazsa olmasın... gerçek geçer mi?
Geride bırakılanlar... aşklar, korkular, baş çevirmeler, baş döndürmeler, sevinmeler, ağlamalar, beklemeler, gidişler, insan tozları, çiçek kokuları, her gün kocaman bir dünya...
Sesler... beyninin içindeki dev bir arşiv... kelimeler, melodiler, cümlecikler ve susuşlar dolanıp duran... gülmek istersen birini, ağlamak istersen başkasını seçebilirsin, seslere dönsen arşivden hangilerini çıkarmak isterdin? Oraya neler eklemek isterdin? Ne isterdin? Her anın geçmişe akışı...
Evin serin duvarlarına dokunuş... kesilen elektrikler... koru beni... tüm bu eşyaların, tüm bu kalabalıkların arasında bana sakin bir yer aç... şu anda beni görensin, şu anda senden başka kimsenin görmediğiyim, lütfen dışarıdaki tüm gürültülerden, kötü sözlerden koru beni, sessiz şefkatinle iyileştir... Çok hızlı tüketiyor, çok hızlı kirletiyor burada insanlar, artık daha hızlı iyileşmem , daha ileriye geçmem gerek.. yapacak hala çok şey var, koru beni... ama yine de dışarı çıkmam gerek, çünkü yapacak çok şey var, bilmeliyim kendimi...
Karanlık sokakların serin havasında dolanıyorum. Geceyi dinliyorum... Bastığım yerlerden fışkıran milyonlarca geçip gitmeler... Duruyorum. Kokular... Gökte parlayan yıldızlar... Ellerimi açıyorum, akıyor, akıyor, ışık bedenime akıyor... işte... teşekkür ederim... ve her şey, geçmiş, gelecek ve şimdinin sonsuz birlikteliği... aldığım her nefes... sevgi kutsaması... gülümsüyorum... sevinç gözyaşları... kimse bilmez... olsun... ben varım, ben biliyorum...
istersen uçabilirsin...
.
0 yorum yazılmıştır